
ŞEHİT ÇOCUKLAR
Onların futbol topu yoktu.
Hele sizin gibi bir topları hiç olmadı.
Çaputları birbirine dolayıp bazen bir top yapmışlardı belki..
Onunla da kimbilir kaç kez oynama şansı bulmuşlardı?
Sizce en büyük eğlenceleri neydi?
Gökyüzünde salınan bir uçurtmaları olmuşmuydu?
Gece yattıklarında neyin hayaliyle uyumuşlardı?
Hayal kurmak için hiç fırsatı olmuşmuydu acaba?
Bugünkü rahatlığımızı borçlu olduğumuz onlar, babaları cephanede olduğu için birşeyler istemek şansına sahip değillerdi
...Ve bir gün hepinizin üzerine bir görev düştü.
"VATAN İÇİN ÖLMEK..."
Tereddüt etmeden gittiler.
Öyle güzel öyle güzeldiki gittikleri yerler...
Gittiler ve bir daha geri DÖNMEDİLER
Vurulmuş tertemiz alnından, uzanmış yatıyor, Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber, Sana âguşunu açmış duruyor Peygamber.
Mehmet Akif Ersoy
|