Ey onsekiz bin alemin Sultanı!

Ey muhabbetullah deryasının menbaı!
Evliyaullah'ın çerağı yüce insan...
Sana binlerce salat ve selam olsun…

Hangi gönül var ki asırlardır sana meftun, sana tutsak, sana yangın, sana divane olmasın?..
Ey Nuru'l Envâr!.. Sen, Hak katından lütfedilensin bize.
Ya Resulallah! Sana kurban olmayan bu canların ne kıymeti olabilirki?
Uğruna feda olmayan bu varlığımızın ne değeri olabilir ki...

Sahabe-i Kiram (r.hum) Efendilerimiz seni o kadar çok seviyorlardı ki,
Efendimiz; Senin olmadığın bir cenneti bile istemiyorlardı. "Kişi sevdiği
ile beraberdir" müjdesini duyuncaya kadar yemeden içmeden kesilenler vardı.
Ebu talib senin için şöyle demişti:
"Öyle beyaz bir yüz ki, o yüzün suyu hürmetine bulutlardan yağmur istenir.
Öyle bir kerem sahibi ki yetimler, O'nun eline bakar, dullar ve yoksullar
O'na güvenir.

Ey merhamet ve rahmet şahikası, alemlerin solmayan gülü... Tarih, sana delice râm olanların, ruh hallerini anlatırken, o büyük kumandan Halid B.
Velid'ten (ra) bahseder;

Sarığında Allah Resulünün (sav) mübarek saçından bir tel taşıyordu. Bir gün başından sarık kayıp, düşman saflarına yuvarlanınca ardından koşmaya başlamıştı.

 Arkadaşlarının ikazına rağmen, kendi canını tehlikeye atacak bir
fedakarlık gösterek "peygamberin hatırasına bir şey olacak diye korktum" demişti.

Biz de seni seviyoruz Ya Resulallah!.. Hakkı ile olmasa bile.
Seni bize her şeyden daha sevimli kılan Rabbimize hamd ediyoruz.

 Bize mübarek ve mukaddes kılındı, sana ait olan her şey...
Senin nur cemalin ve sünnetin bize şirin kılındı.

Canımızdan aziz bildik
Seni, tâ ki, imanımızın kemal bulsun.

Ey şefkatmeâb Efendimiz! Ümmetine çok düşkünsün biliyoruz. Doğumundan ölümüne kadar.

Ümmetinin hidayeti ve selameti için sabahlara kadar sacid
olan sensin.
Hasretiz cemaline, nurunla halleniriz ve başımızın tacıdır sen den bize
kalan. Hasretinle biperva gönüller. O eşsiz pak-ı endamın, bizi böyle çepe çevre saran.

Ya Resulallah!
İnsanlık alemi senin gibisini görmedi, görmeyecek. Tefekkür ufkumuzun
sonsuzluğunda Sen; ve varlığın bidayetinde senin nurun. Anılınca adın
ürperir kalpler, yaşarır gözler. Firakınla yanan şu biçare susamışlara bir nazar kıl!..

Ey insanlık aleminin hidayet kaynağı Efendimiz (sav); böyle serteser perişan
ve şefaatine muhtaç bu mücrimlere merhamet eyle! Ne olur; muhtacız himmetine …

Fatiha'nın Yedi Kapısı... Bir Düşünce Eskizi…           

Fatiha bir kapıdan girişin resmin oluşturuyor, devrediyor, hissettiriyor, yaş(at)ıyor... Dört M'li bir giriş söz konusu: Önce müsaade kapısından geçiliyor, "besmele". içeri girer girmez minnettarlık ifade ediliyor: "elhamdulillah". Bir kaç adım sonra, merhametin kucağında bulur kendini insan: "errahmanirrahim!" en sonunda, mesuliyetle yaşadığımız farkedilir; "din gününün mâliki."

1.bismillah: Kapının beri tarafındasın, evvelâ izin istemen gerek.. kapının ardında kim var? Kapının önündeki kim? İçeriye davet eden kim? İçeriye girecek kim? “besmele” bir müsaade isteme tavrıdır... Allah’ın adıyla, Rahman Rahîm O.... Kapıya dayanan, kapıyı çalan, önce kimliğini benimsetiyor kendine, kendini tanımlıyor, haddini biliyor.. “Ben bana ait değilim.” “Ben ben değilim!” tevazu’yu giyiniyor. Kendi adından vazgeçiyor. Başkası adına çalıyor kapıyı. Bir başkasının ismiyle, Allah’ın ismiyle eşikte duruyor.. kapıyı çalan, aciz ve fakir, kendi kendine yetmiyor; kendisi kendine ait değil... Kapı ise Allah’ın.. kapının önünde ve ardında O’nun hükmü geçiyor, O’nun mülkü uzanıyor.. Rahman ve Rahîm O: varlık kapısından içeri çağırdığına muhtaç değil; hatta kulun kendisine muhtaç olmasına bile muhtaç değil! kul kendine muhtaç olmasaydı, kapıya dayanmasaydı, kendisinde bir eksiklik, bir mutsuzluk, bir hoşnutsuzluk hali olmayacaktı. Kimse de hesap soramayacaktı... Hiç kimseye muhtaç olmayan Rahman’ın her şeye muhtaç olana açtığı kapıdır rahmet..

2.elhamdülillah: Herşeye muhtaç olanın hiç kimseye muhtaç olmayana söyleyeceği ancak teşekkürdür.. sonsuz bir minnettarlıktır duyacağı.. mahçuptur muhatap olmadıkları karşısında. Hiç ummadığı, hiç beklemediği, hiç hak etmediği iltifatlar görmektedir. Hamd O Allah’a dır ki o Rabbidir âlemlerin.. alemler sırf onu karşılamak için, sırf kendisini memnun etmek için terbiye edilmekte, çekip çevrilmektedir.. hiç yoktan var edilenin, kendisini hiç yokken var edene söyleyeceği tek şey, söylediği halde asla bitiremeyeceği, asla sonuna gelip doyamayacağı tek şey teşekkürdür.... Varedilen varlığının hiç bir cüzünü, hiçbir parçasını yanı sıra getirmiş değildir; yoktan varedilen yoktan var edene hiçbir sermaye katmış değilir, yok olanın, hiç ortada olmayanın yoktan var edene katkısı olmamıştır; yok olan ve yok olduğunun farkında olmayan, var edilme arzusunu bile dillendiremeyen kendisini yoktan var edene bir işaret olsun göndermiş değildir ki, O’na borcuna bir sınır koyalım....

3. errahmanirrahîm: Her şeye muhtaç olarak varlığa dahil olanın ilk gördüğü üzerindeki sebepsiz merhamettir.. hem kendisine acınmıştır; hiç yokken, yokluğunu bile farkedemediği unutulmuşluklardan çekip alınmıştır, hem de acıdıklarına acınmıştır; mutluluğunu bir anda yok edebilecek, huzurunu hemen dağıtabilecek kırılganlıkları olan nice sevdikleri de hesapsız ve sebepsiz mutlu edilmektedir. Hem merhamet görmektedir, hem merhamet göstermek istediklerine merhamet gösterilmektedir. Varlığın göğsünde çarpıp duran görünmez bir kalp gibidir rahmet... Rahmandır Allah; herkese her zaman şefkat etmektedir. Rahîmdir Allah, herkesin içinde her bir şeye özel olarak da şefkat etmektedir. Herkese birden şefkat etmesi, herkese ayrı ayrı şefkat etmesine engel değildir. Herkes O’nun rahmetine, bütün çiçeklerin hep birlikte güneşten beslenmesi gibi, hep birlikte muhatap olmaktadır; çünkü Rahmandır. Ama herkes, her bir çiçeğin güneşten kendine özel renkler devşirmesi gibi, kendini biricik eyleyen biçimler bürünmesi gibi, biricik ve bitanecik olarak rahmete muhatap olmaktadır; çünkü Rahîmdir.

4.mâlik-i yevmiddîn:Din günün sahibi o.. buradaki varlığın, başka ve ebedî bir varlığa yolculanman adınadır. “din günü” içindesin.. hesaba çekilebilir bir haldesin. Başına buyruk var değilsin. sorumluluk sahibisin... Bu varlık bir koza; sonsuzun kelebeklerine gebe.. adımın bir sırat üzerinde, ölçüleri sonsuza ayarlı, sonsuzca yansımaya ayarlı.. buradaki bir ayineye düşüyor her dem; yansıması sonsuzda; yüzün başka bir âlemin nazarına düşüyor... Burası burdan ibaret değil, sen buradasın ama burada kalmayacaksın. Buradasın, ama buraya razı olamazsın..

5.yalnız sana kulluk ederiz: Minnettarlığın en güzel ifadesi...

6.yalnız senden yardım dileriz: Merhametinin her şeye yettiğinin ifadesi.. başka kimsenin acımasına muhtaç değiliz.. sen yetersin bize, her birimize, hepimize..

7.sırat-ı müstakîme hidayet eyle bizi: Hesabımızı ancak böyle veririz.. üzerlerine gazab indirilmiş olanların kalarak değil. Sapmışların yoluna düşerek hiç değil..

 Senai Demirci

                                                                                                            * alıntı*

Kocanızı nasıl eğitirsiniz?   Bir dediğinizi iki etmeyen, itaatkâr bir kocanız mı olsun istiyorsunuz? İşte Tempo’dan ABD’li Amy Sutherland’in 4 adımda başarıya ulaşan yöntemi.

Evin orasına burasına dağılmış kirli çamaşırlardan... Bir omlet uğruna muharebe alanına çevrilmiş mutfak manzaralarından... Randevu yerine sanki Yemen’den geliyormuşçasına geç kalmalardan... Anahtardan dosyaya, tıraş losyonundan cep telefonuna kadar ne kaybedilse, sizi sorumlu tutan tavırlardan... Uzun lafın kısası, tertipten, düzenden nasibini almamış, dağınık, aklı bir karış havada kocanızdan yorulup, sıkılıp, usandıysanız... “Bir mucize formül bulsam da şunu şöyle bir yeniden yaratsam” diyenlerin imdadına yetişen bir kitap ABD’de piyasaya çıktı. Tipik Şikâyetler Kitabın yazarı, ABD’li gazeteci Amy Sutherland, ne bir ilişki uzmanı ne de evlilik danışmanı. Kendisinin, “Savsak kocanızı nasıl hayallerinizdeki ideal eşe dönüştürürsünüz?” tarzında, bir çeşit Güzin Abla haline geliş macerası hem komik hem ilginç. Amy’nin 12 yıllık evlilik geçmişlerine rağmen hâlâ âşık olduğu kocası Scott, pek çok hemcinsi gibi unutkan, dalgın, ihmalkâr, her yere geç kalmayı seven, kararsız ve değişken bir mizaca sahipti. Amy de kimi zaman homurdanarak, bağırıp azarlayarak kendince bir yol tutturdu. Ancak bütün bu serzenişleri işe yaramadı. Evlilik danışmanı da derdine çare olmadı. Tam Umudunu Kesmişken Meseleyi çözmekten umudunu kesen Amy’nin hayatı ve erkeklere bakış açısı, konuyla son derece alakasız bir proje sayesinde değişti. O dönemde egzotik hayvan eğitmenleri hakkında yazması gereken bir kitap vardı. Bu nedenle hayvanların yaşadıkları değişimi anlamak amacıyla Kaliforniya’ya gidip gelmeye başladı. Bu eğitimler sonucunda, sırtlanlar bir emirle tek ayakları üzerinde dönüşler yapıyor, pumalar tırnaklarını kestirmek için pençelerini uzatıyor, denizaslanları burunlarının ucunda top oynatıyor, babunlar kaykay kullanıyordu. Amy uzun eğitim süreçlerini izlerken, kafasında sihirli bir ampul yandı. Yırtıcı, egzotik yaratıklar bütün bu imkânsız hareketleri, davranış biçimlerini yapabiliyorlarsa; bu tekniklerin, evdeki bambaşka bir tür üzerinde de olumlu sonuçlar verebileceğini düşündü. Acı ama gerçek... Bu farklı tür, inatçı ama sevimli kocası Scott’tan başkası değildi. Film Teklifleri Aldı Amy Sutherland, bu garip deneyini ve kendince elde ettiği başarıyı ilk olarak 2006’da, The New York Times gazetesinde kısa bir makale olarak yayımladı. Makalesi o yılın, elektronik postayla en çok gönderilen hikâyesi seçildi. NBC’nin ünlü 'The Today Show’una konuk oldu. Hollywood’dan film teklifleri aldı, hatta bir tanesini kabul etti. Son olarak Şubat 2008’de 'Shamu Bana Hayat, Aşk ve Evlilik Hakkında Ne Öğretti? Hayvanlardan ve Eğitmenlerinden İnsanlar İçin Dersler’ adlı kitabı piyasaya çıktı. Koca Eğitiminin Temel Kuralları Olumlu davranışı takdir ettiğinizi belli edin. Kirli sepetine bir tek çorap bile atsa teşekkür edin. Hoşunuza giden bir şey yaptığında bir öpücükle, sevdiği bir yemekle, vs. ödüllendirin. Unutmayın! Tepkinin iyisi de kötüsü de davranışı körükler. Hoşunuza gitmeyen tavırları sabırla görmezden gelin. Sakın boşu boşuna dırdır etmeyin! İşe yaramaz. Azarlamak, bağırmak sadece erkeğin sıkıcı huylarını müzminleştirmeye yarar. Etrafa atılmış kirli çamaşır sadece kirli çamaşırdır. Kişisel olarak algılamayın! Kocanızı sizden çok farklı, bambaşka bir tür gibi kabullenin. Böylece objektif olabilirsiniz. Hatayı kendinizde de arayın. İşe yaramayan stratejileri değiştirin. İlgisini başka yöne çekin. Örneğin, mutfakta dolaşmaması için salona cips ve içecek hazırlayın. Ders 1: Yaklaştır Amy’nin egzotik hayvan eğitmenlerinden öğrendiği temel ders, beğendiği davranışı ödüllendirmek, beğenmediğini ise görmezden gelmekti. Dırdır etmek, azarlamak söz konusu değildi. Kaliforniya’dan Maine’deki sıcak ama dağınık yuvalarına döndüğünde, Amy, Scott’a tamamen farklı davranmaya başladı. Örneğin, Scott çamaşır sepetine kirli tişört mü attı, hemen teşekkür etti. İkinci kirli çamaşır için öpücükle ödüllendirdi. Bu arada yatak odasının yerinde duran kirli yığınının üstünden, tek bir ters laf bile etmeden usulca geçip gitti. Zamanla fark etti ki Scott, Amy tarafından takdir edilmenin keyfini çıkarırken etraftaki kirli yığınları da küçülmeye başladı. Bu yöntemin adı 'yaklaştırma’ydı. Ders 2: Sabret Eğitmenin beğenmediği davranışlara en ufak bir tepki vermemesinin adı ise 'en az güçlendirici sendrom’. Zira pozitif ya da negatif herhangi bir tepki, davranışı körüklemekten başka bir işe yaramaz. Oysa hiçbir tepki verilmediğinde, o davranış biçimi zamanla yok oluyordu. İşte bu nedenle Amy kendini çok zor tutsa da hoşuna gitmeyen tavırlara kayıtsız kalmaya karar verdi. Ders 3: İmkânsız Kıl Uyguladığı üçüncü teknik 'uyuşmaz davranış’ kavramıydı. Bu yöntem, dikkati başka bir noktaya çekerek, istenmeyen davranışın yapılmasını engellemeye, mümkünse imkânsız kılmaya yönelikti. Amy bu tekniği kendisi yemek pişirirken Scott’ı mutfaktan uzak tutabilmek için kullandı. Ayağının altında dolaşmaması için salonun uzak bir köşesine bir çanak cips ve salsa sos koydu, parlak fikri tabii ki işe yaradı. Ders 4: Kişisel Alma Dördüncü kural ise hataları asla kişisel olarak ele almamaktı. Eskiden Scott’ın münasebetsiz tavırlarını hakaret gibi ya da değer görmediğinin işareti olarak algılayan Amy, buna da son verdi. Eğitmenlerin mottosunu benimsedi: 'Hata hiçbir zaman hayvanda değildir.’ Böylece kendi tepkilerini ve yanlışlarını da tahlil etmeyi öğrendi. Scott’ın kimi içgüdüsel tavırlarının köklü ve değişmez olduğunu kabullendi. Artık eskiye oranla, sivri uçları biraz daha yontulmuş bir kocası ve daha hoşnut olduğu bir evliliği vardı. Üstelik bu durumu anlayan kocası, üzerinde böyle bir teknik uygulanmasından hiç gocunmadığı gibi, taktiği kapıp Amy üzerinde denemeye başlamıştı. Ailem.com

*İslam kadını aşağılamadı, siz anneliği aşağıladınız!*
**
*Tesadüf mü? Biri çıkıp İslam'ın kadını aşağıladığını iddia ediyor. Söz bir
biçimde anneliğe geliyor. O da ne? İslam'ın kadını aşağıladığını iddia eden
'modern' bay veya bayanların aklının dibini kazıdığınızda, anneliği fena
halde aşağıladığını görüyorsunuz. Ortak noktaları bu.*
* *
*Anneliği aşağılamanın teknikleri çok. Bunun başında dünyanın en şerefli
işini yapan annelere "boş kadın" muamelesi yapmak geliyor. Onlara göre
çalışıyor olmak için evden çıkmak lazım. Caddeyi görmek, caddeye görünmek
lazım. Bir kadının "çalışıyor" sayılması için kamuya kendisini göstermesi
şart. Sabah sekiz akşam dokuz (çünkü kadın ucuz işgücü) mesai yapması şart.*
* *
*Bunlar için de başka şeyler lazım: Modern görünürlüğün vacibatından olan
şeyler. Her gün aynı kıyafetle, aynı saç rengiyle, aynı ayakkabıyla, aynı
çantayla gidilmez ki işe! Yenilemek lazım, rengini uydurmak lazım. Saça
uygun elbise, elbiseye uygun ayakkabı, ayakkabıya uygun çanta, çantaya uygun
cüzdan, ona uygun cep telefonu lazım…*

*Modası geçenleri değiştirmek lazım. Bunun için de modayı takip etmek lazım.
Özetle üretim-tüketim çarkında yağ, değirmeninde un olmak lazım.*
* *
*Bütün bunlar için çalışmak lazım. Çalışmadan bu masraflar nasıl
kazanılacak? Daha iyi görünmek için daha çok kazanmak lazım. O da
yetmiyorsa, daha daha çok kazanmak lazım. Daha çok kazanmak için harcamadan
olmuyorsa, daha çok harcamak lazım. Görünmeden daha daha çok
kazanılamıyorsa, daha çok görünmek lazım. Daha çok görünmek için daha çok
dikkat çekmek lazımsa, onu yapmak lazım. Onu yapmak için herkesten çok
harcama yapmak lazımsa, onu yapmak lazım. Herkesten çok harcamak için,
herkesten çok kazanmak lazım.*

*Hangisi hangisine lazımdı? Kafam karıştı… *
* *
*Evden çıkıp mesai yapmayan kadının yaptığı "çalışmak" değildir. O tepeden
bakılan, "Ev kadınıymış" yollu dudak bükülen bir "acizdir". Evinin kadını
olmak modernlere göre dudak bükülecek bir iştir. İş kadını daha hoş geliyor.
Hatta sokak kadını bile ötekinden hoş geliyor.*
* *
*Modernin gözünde o koca parası(!) yiyor. Patron parası mı? Amir fırçası mı?
Onun bunun erkeklerinin ağız kokusu mu? Her işe gidiş gelişte yaşadığı tıkış
tıkış otobüsler ve minibüslerdeki onur kırıcı durum mu? Onlar işin parçası
ayol. Koca kârı yeme de, ne yersen ye! Koca fırçası yeme de, ister amir,
ister ustabaşı, ister patron fırçası ye! Hatta sokak magandası ve çarşı
maçosunun attığı laf bile ehven…*
* *
*Ev kadını, üüü! Bir kere özgür(!) değil ayol. Yarım saat işten erken
ayrıldığı için amirinden duyduğu lafı kargalar yemese de kendisi özgür.
İşyerinde uygulanan sıkı denetime rağmen özgür. "Yarın müsait misin"lere
verdiği "Mesaide olacağım, işten yorgun dönüyorum"lara rağmen özgür. Ama ev
kadını handiyse esir canım…*

*Ama o anne. Çocukları var. Yani dünyanın en değerli, en asil, en soylu, en
görkemli işini yapıyor. Yani insan yetiştiriyor. Çocuk sokakta yetişmez ki?
Çocuk evde yetişir.*
* *
*Olsun, o yine de "çalışmayan" kadındır. Annelik çalışmak sayılmıyor.
Modernlere göre annelik işsizlik sayılıyor. Annelik angarya sayılıyor.
Komedi de ne biliyor musunuz: Başkalarının doğurduğu çocuklara bakmak için
kurulan sektörlerde çalışmak "iş", orada çalışanlar da "çalışıp üreten
kadın" sayılıyor da, kendi doğurduğu çocuğa bakmak "iş" sayılmıyor.
Modernler kazara anne olduklarında durum şu oluyor: baba işe, anne işe,
çocuk kreşe, ev pansiyon, aile pansiyoner…*
* *
*Ondan sonra "bebek mi-köpek mi?" ikilemi geliyor: tıpkı Fransa'da,
Almanya'da, Hollanda'da olduğu gibi. Köpek bebekten daha sevimli oluyor
modern kadın için. Bir, vücudu deforme etmiyor... Öyle ya: tenperest
modernliğin gerçeği bunlar, görmek lazım. *
* *
*Ama küçük bir sorun: Köpeğin ille de küçük olması lazım; kucağa alınıp
sevilecek kadar küçük. Ne de olsa kadın o. Bir canlıyı kucağına alıp sevme
güdüsü yaratılıştan verilmiş. Çaresi yok, sevecek. Peki, köpek yerine bebek
sevse olmaz mı? Bu soruya Avrupa'nın bebek-köpek (yan yana iyi durmadığını
biliyorum, ama anlayın) rakamlarını karşılaştırdığımızda, şu zımni cevabı
alıyoruz: Yok, zinhar olmaz! (Almanya'da kayıtlı köpek sayısı nüfus ile
neredeyse eşit). *
* *
*İyi de, köpek de en az bebek kadar masraflı. *

*Olsun! O kadar kusur kadı kızında da bulunur. *

*Kazara doğursa bile anneliği sevmemiş ve severek annelik yapmamış (Bunun
yanında doğum yapamadığı halde harika annelik yapanlar da var). Annelik
yapmadığı için duyguları gelişmemiş, ufku gelişmemiş, hayat tecrübesi
gelişmemiş, bilgelik dersen sıfır. Ama olsun; onun köpeği ve bir de mesaili
işi var. O kendini tüm annelere hava atma makamında görüyor.*
* *
*İşte buraya yazıyorum: Cenneti annelerin ayakları altına seren İslam kadını
aşağılamadı. Fakat cenneti dünyada arayan tek dünyalı modernler gözümüzün
içine baka baka anneliği aşağılıyorlar. Üstelik her birini bir ana doğurduğu
halde. *
* *
*Ne kadar ayıp! Ne kadar küstah! Ne kadar saçma* !

  Sami Hocaoğlu
YENİ ŞAFAK

--